Τρία Διαπιστευτήρια του Ιησού

Στην απολογητική του ο Ιησούς κάνει χρήση κάποιων μεθόδων για να πείσει τους ανθρώπους για την αλήθεια του Θεού. Αναφέρεται ειδικά στην ανθρώπινη νοημοσύνη, επειδή οι άνθρωποι είναι όντα λογικά και η κάθε επικοινωνία μεταξύ τους εμπλέκει την νοημοσύνη.

Η κύρια οδός επικοινωνίας του ανθρώπου συμπεριλαμβάνει τον νου, παρόλο που υπάρχουν και άλλες οδοί επικοινωνίας όπου δεν υπάρχει εκτενής χρήση της λογικής. Σ’ αυτές συμπεριλαμβάνεται το συναίσθημα, το πνεύμα (π.χ. στο μυστικισμό), το αίσθημα ομορφιάς, τα διάφορα είδη προαίσθησης και διαίσθησης κλπ. που κάνουν ανθρώπους να επικοινωνούν κυρίως μέσω της ψυχής, αλλά που εύκολα μπορούν να τους οδηγήσουν σε λανθασμένα μονοπάτια, ειδικά όταν αυτοί οι τρόποι αντιβαίνουν στην νοημοσύνη. Γι’ αυτό και ο Λόγος του Θεού προτρέπει να επιδιώκουν οι πιστοί τον «νου του Χριστού» (Α’ Κορ. 2: 16).

Γι’ αυτό το λόγο ο Ιησούς επιχειρεί να πείσει τους ανθρώπους για την αλήθεια της προέλευσής του και για την ύπαρξη του Θεού, υπερβαίνοντας κάποια προσκόμματα της λογικής. Επειδή ο Θεός είναι ο Πλάστης μας που μας αγαπά και ποθεί να επικοινωνήσει με μας τα δημιουργήματά Του.

Τρία διαπιστευτήρια [1] χρησιμοποίησε ο Χριστός για να πείσει συνανθρώπους του για το ποιος είναι και από πού προήλθε. Πάλι κάνοντας αναφορά στη λογική τους. Τα τρία αυτά διαπιστευτήρια αποτελούν συνάμα την απολογητική βάση της δράσης του Ιησού. Πρόκειται (1) για τους μάρτυρες που επικαλείται, (2) για τις θαυματουργικές και λεπτομερείς προαγγελίες του ερχομού του – τις προφητείες – που αποσκοπούν να πείσουν τους ανθρώπους ότι εκείνος είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός του Θεού προαναγγελθής αιώνες πριν, και (3) τα θαύματα, σημεία που εκείνος έκανε και που επιβεβαιώνουν τη δύναμη του Θεού και συνιστούν τις προθέσεις και το έργο του στους συνανθρώπους του.

Το πρώτο διαπιστευτήριο: Οι μάρτυρες που επικαλείται

Σε μια δικαστική υπόθεση, η ισχύς της υπόθεσης του κατηγορουμένου καθορίζεται από την αξιοπιστία και την ακεραιότητα των μαρτύρων που καταθέτουν. Στο Ιωάν. 5 ο Ιησούς παρουσιάζει τέσσερεις μάρτυρες άψογου χαρακτήρα και λίγο αργότερα, στο Ιωάν. 8, συναντάμε τον Ιησού να συζητάει άλλους τρεις. Ας δούμε τα λόγια του Ιησού στους διαλογισμούς του με τους Ιουδαίους (Ιωάν. 5:31-47):

«Αν εγώ έδινα μαρτυρία για τον εαυτό μου, αυτή η μαρτυρία μου θα μπορούσε να μην είναι αληθινή. Άλλος όμως είναι που δίνει μαρτυρία για μένα, και ξέρω πως ό,τι λέει εκείνος για μένα είναι αληθινό. Εσείς στείλατε απεσταλμένους στον Ιωάννη, κι αυτός είπε την αλήθεια. Βέβαια, εγώ δεν έχω ανάγκη από τη μαρτυρία ενός ανθρώπου· σας τα λέω όμως αυτά, για να σας δώσω τη δυνατότητα να σωθείτε. Ο Ιωάννης ήταν το αναμμένο λυχνάρι που φωτίζει, κι εσείς θελήσατε για λίγο στο φως του να χαρείτε.

Εγώ όμως έχω για τον εαυτό μου μαρτυρία ανώτερη από [αυτή] του Ιωάννη· … Ο Πατέρας που με έστειλε, αυτός ο ίδιος έχει δώσει μαρτυρία για μένα. Εσείς όμως ούτε τη φωνή του έχετε ποτέ ακούσει ούτε τη μορφή του έχετε δει, και το λόγο του δεν τον έχετε μόνιμα μέσα στην καρδιά σας, γιατί δεν πιστεύετε στον απεσταλμένο του. Εσείς μελετάτε με ζήλο τις Γραφές, με την πεποίθηση πως σ’ αυτές βρίσκει κανείς την αιώνια ζωή· ακριβώς όμως αυτές είναι που δίνουν μαρτυρία για μένα. Κι όμως δεν είστε πρόθυμοι να έρθετε κοντά μου, για να βρείτε την αληθινή ζωή. …

Μη νομίσετε πως εγώ θα σας κατηγορήσω μπροστά στο δικαστήριο του Πατέρα· υπάρχει ο κατήγορός σας, κι αυτός είναι ο Μωυσής, στον οποίο έχετε στηρίξει τις ελπίδες σας. Γιατί, αν πράγματι πιστεύατε όσα έγραψε ο Μωυσής, θα πιστεύατε και σ’ εμένα, αφού για μένα εκείνος έγραψε. Αν όμως δεν πιστεύετε σ’ ό,τι έγραψε εκείνος, πώς θα πιστέψετε στα λόγια τα δικά μου;»

Η μαρτυρία του Ιωάννη του Προδρόμου

Οι Εβραίοι γνώριζαν καλά τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, όπως αποδεικνύει το χωρίο Ιωάν. 1:19-28, όταν μάλιστα έστειλαν μια αντιπροσωπεία για να εξακριβώσουν τη ταυτότητά του. Επίσης, το χωρίο Ματθ. 21:23-27 καθιστά σαφές γιατί η απάντηση των αρχιερέων στην ερώτηση του Ιησού επηρεάζεται από το γεγονός ότι τους είναι ήδη γνωστό ότι οι Εβραίοι αναγνωρίζουν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ως προφήτη.

Η μαρτυρία του Πατέρα Θεού

Ο Πατέρας Θεός έχει μεγαλύτερη εξουσία και η μαρτυρία του σε κάθε περίπτωση μετράει περισσότερο. Στη συνέχεια, ο Ιησούς εκπληρώνοντας τον εβραϊκό νόμο δηλώνει (όπως στο Ματθ. 5:17-20) ότι ο Πατέρας μαρτυρεί για λογαριασμό του. Ο λόγος που οι Φαρισαίοι δεν γνωρίζουν τον Ιησού είναι ότι δεν γνωρίζουν τον Θεό. Με τα λόγια του: «Εσείς δεν ξέρετε ούτε εμένα ούτε τον Πατέρα μου· αν ξέρατε εμένα, θα ξέρατε και τον Πατέρα μου» (Ιωάν. 8:19) το επιβεβαιώνει.

Η μαρτυρία των Γραφών

Ο Ιησούς επιπλήττοντας τους Εβραίους ηγέτες, τους λέει ότι ναι μεν αυτοί «μελετούν επιμελώς τις Γραφές», αλλά αποτυγχάνουν στο να κατανοήσουν το πραγματικό περιεχόμενο και τον σκοπό τους (Ιωάν.5:39). Οι προφητείες, οι τυπολογίες και τα σύμβολα, όλα μέσα σ’ αυτές παραπέμπουν στον Ιησού Χριστό που στο Ματθ. 5:17 δηλώνει ότι ήρθε για να εκπληρώσει τον Νόμο και τους Προφήτες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την αγάπη του Θεού μέσα τους, και αναζητούν τον έπαινο ο ένας του άλλου και όχι τον έπαινο του Θεού. Σε αντίθεση με αυτούς ο Ιησούς δεν επιδιώκει τον έπαινο των ανθρώπων (εδ. 41-44).

Η μαρτυρία του Μωυσή

Δεδομένου ότι ο νόμος απαιτούσε μόνο δύο ή τρεις μάρτυρες, ο Ιησούς παρέχει στους Εβραίους έναν μεγαλύτερο αριθμό μαρτύρων για τους ισχυρισμούς του. Επίσης, ο Ιησούς παρέχει τους πιο δυνατούς μάρτυρες: τον μεγαλύτερο προφήτη (Ιωάννη τον Βαπτιστή), το μεγαλύτερο Ον (τον ίδιο τον Θεό), το μεγαλύτερο βιβλίο (την Τορά) και τον μεγαλύτερο νομοθέτη (τον Μωυσή). Οποιαδήποτε αμερόληπτη εβραϊκή κριτική δικαστική επιτροπή θα είχε κατακλυστεί από τα στοιχεία αυτά.

Σε μια άλλη αντιπαράθεσή του με τους Εβραίους που καταγράφεται στο Ιωάν. 8, ο Ιησούς ισχυρίζεται: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος με ακολουθεί δεν θα περπατήσει ποτέ στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής» (Ιωάν. 8:12). Οι Φαρισαίοι εξοργίζονται και απορρίπτουν τα λόγια του επειδή δήθεν η δική του μαρτυρία δεν ισχύει (βλ. εδ. 13), αλλά εκείνος τους εξηγεί ότι η μαρτυρία του εμπνέεται από τη σχέση του με τον Θεό.

5. Η περί εαυτού μαρτυρία του Υιού

Ο Ιησούς απαντά ότι η μαρτυρία του επικυρώνεται από τη γνώση του για την καταγωγή του και τον μελλοντικό του προορισμό. Επιβεβαιώνει: «Ακόμα κι αν δίνω μαρτυρία για τον εαυτό μου, η μαρτυρία μου είναι αληθινή, γιατί ξέρω από πού ήρθα και πού πηγαίνω» (Ιωάν. 8:14). Δηλαδή, ο Ιησούς – ως ο σαρκωμένος Θεός – είναι η ανώτατη εξουσία και δεν χρειάζεται κανέναν να επικυρώσει έναν τέτοιο ισχυρισμό. Μια άλλη μαρτυρία του Ιησού είναι η εξής:

Η μαρτυρία μιας αναμάρτητης ζωής

«Ποιος από σας μπορεί να αποδείξει πως έκανα κάποια αμαρτία; Εκείνος που κατάγεται από το Θεό καταλαβαίνει τα λόγια του Θεού· γι’ αυτό εσείς δεν καταλαβαίνετε, γιατί δεν κατάγεστε από το Θεό» (Ιωάν. 8: 46-47). Εν ολίγοις, τα στοιχεία για την άψογη ζωή του Ιησού δείχνουν ότι η μαρτυρία του δεν μπορεί παρά να είναι αληθινή. Εδώ μας παρουσιάζεται το περίφημο τρίλημμα του Κ. Σ. Λούις [2]: Είτε ο Χριστός είναι ψεύτης, είτε τρελός, είτε είναι ο Κύριος. Αν δεν είναι ψεύτης (για το οποίο οι αντίπαλοί του δεν έχουν στοιχεία που το αποδεικνύουν), τότε είτε είναι τρελός είτε είναι ο Κύριος. Αλλά πώς θα μπορούσε να είναι τρελός, αφού έχει υπέρ του μάρτυρες όπως τον ίδιο τον Πατέρα Θεό, τον Αβραάμ και μια αναμάρτητη ζωή;

Η μαρτυρία του Αβραάμ

Εκτός από τον Μωυσή, κανένα άλλο άτομο της Παλαιάς Διαθήκης δεν είναι πιο σεβαστό για τους Εβραίους από τον Αβραάμ. Οι Εβραίοι αυτοαποκαλούνται παιδιά του Αβραάμ. Έτσι ο Ιησούς αντιστρέφει τα δεδομένα δηλώνοντας ότι αν όντως γνώριζαν τον Αβραάμ, θα ήταν αληθινά παιδιά του και θα είχαν την ίδια εμπιστοσύνη στον Θεό που είχε εκείνος. Θα αναγνώριζαν τον Ιησού και θα τον είχαν αποδεχτεί. Επικαλούμενος τον Αβραάμ μάρτυρά του, ο Ιησούς λοιπόν παίζει το μεγαλύτερο χαρτί απόδειξής του. Ο «πατέρας» των Εβραίων χαιρόταν να δει τον Χριστό (Ιωάν. 8:56), οπότε αν αυτοί είναι γνήσιοι γιοι του Αβραάμ, θα αποδεχόντουσαν τον Ιησού όπως το έκανε και ο Αβραάμ. Η απάντησή τους όμως αποκαλύπτει ότι δεν πίστευαν πραγματικά στον Θεό του προγόνου τους.

Απ’ όλα αυτά τα επιχειρήματα του Ιησού προκύπτει ένα βασικό δίδαγμα: Ο Ιησούς υποστηρίζει την υπόθεσή του και προσφέρει λόγους και αποδείξεις για τους ισχυρισμούς του. Δεν περιμένει οι ακροατές του να τον πιστέψουν απλά, χωρίς αποδείξεις, και ούτε τους ζητάει να κάνουν ένα τυφλό άλμα πίστης.

Δεύτερο Διαπιστευτήριο: Οι προφητείες

Η Παλαιά Διαθήκη διαβεβαιώνει πως οι προφητείες συνεπάγονται απολογητική αξία. Το βιβλίο του Δευτερονομίου 18 παρέχει μια δοκιμασία για τους προφήτες:

Αν ένας προφήτης μιλήσει εξ ονόματος του Κυρίου αλλά ο λόγος του δεν πραγματοποιηθεί και δεν επαληθευτεί, τότε το λόγο αυτόν δεν τον είπε ο Κύριος· ο προφήτης μίλησε με ασέβεια. Μην τον φοβηθείτε (εδ. 22).

Μια ανεκπλήρωτη προφητεία είναι ένδειξη ενός ψευδοπροφήτη, για τους οποίους ο Ιησούς προειδοποιεί (Ματθ. 7:15, βλ. και 24:11).

Ο προφήτης Ησαΐας δηλώνει ότι κάθε αληθής προφητεία προέρχεται από τον Θεό:

Γι’ αυτό σου ανάγγειλα τα γεγονότα από παλιά, πριν να συμβούν σου τα γνωστοποίησα, ώστε να μην μπορείς να πεις, “το είδωλό μου το έκανε αυτό, το άγαλμά μου, η χωνευτή μου εικόνα τα διέταξε” (Ησα. 48:5).

Επίσης:

Λέει ο Κύριος, ο βασιλιάς του Ισραήλ και λυτρωτής του, ο Κύριος του σύμπαντος: «Εγώ είμαι ο πρώτος και ο τελευταίος· εκτός από μένα δεν υπάρχει άλλος Θεός. Ποιος είν’ όπως εγώ; Ας το πει! Το λόγο ας πάρει μπρος μου κι ας το αποδείξει. Ποιος προείπε από την αρχή τα μέλλοντα; Όσα πρόκειται να συμβούν ας μας τα φανερώσουν» (Ησα. 44: 5-7).

Η χρήση αληθινά προγνωστικών προφητειών του Ιησού στην Καινή Διαθήκη βρίσκεται πέρα από τη σφαίρα της εύλογης ανθρώπινης δυνατότητας για ευνόητους λόγους. Ο Ιησούς είχε πλήρη συνείδηση περί εκπλήρωσης των μεσσιανικών προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης. Πέντε φορές μιλάει για την εκπλήρωση της Παλαιάς Διαθήκης με λόγια όπως:

«Μη νομίσετε πως ήρθα για να καταργήσω το νόμο ή τους προφήτες. Δεν ήρθα για να τα καταργήσω, αλλά για να τα πραγματοποιήσω» (Ματθ. 5:17).

Επίσης παρατηρεί κανείς ότι ο Ιησούς, μετά την ανάστασή του, διδάσκει τους μαθητές να κάνουν χρήση των εκπληρωμένων προφητειών:

αρχίζοντας από τα βιβλία του Μωυσή και όλων των προφητών, [ο Ιησούς] τους εξήγησε όσα αναφέρονταν στις Γραφές για τον εαυτό του. (Λουκ. 24:27).

Και προσθέτοντας σε αυτά που ήδη τους έχει διδάξει:

«Αυτά εννοούσα με τα λόγια που σας έλεγα όταν ήμουν ακόμη μαζί σας, ότι δηλαδή πρέπει να εκπληρωθούν όλα όσα είναι γραμμένα για μένα στο νόμο του Μωυσή, στους προφήτες και στους Ψαλμούς» (εδ. 44).

Καταλαβαίνουμε ίσως γιατί ο Ιησούς επιπλήττει τους Ιουδαίους – επειδή δεν ήταν ικανοί να αναγνωρίσουν τις προφητείες που είχαν εκπληρωθεί στο πρόσωπό του:

«Εσείς μελετάτε με ζήλο τις Γραφές, με την πεποίθηση πως σ’ αυτές βρίσκει κανείς την αιώνια ζωή· ακριβώς όμως αυτές είναι που δίνουν μαρτυρία για μένα.» (Ιωάν. 5:39).

Κάποιες από αυτές περιμένουν μεγαλύτερη ολοκλήρωση στο μέλλον. Ο Ματθαίος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «πληρώ» που σημαίνει «γεμίζω εντελώς, ολοκληρώνω, συμπληρώνω, τελειώνω». Βρίσκουν την εφαρμογή τους στον Χριστό δεκαπέντε φορές:

Με όλα αυτά που έγιναν, εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου, που είχε πει ο προφήτης: Η παρθένος θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει γιο, και θα του δώσουν το όνομα Εμμανουήλ, που σημαίνει, ο Θεός είναι μαζί μας (1:22-23).
Και [ο Ιησούς] έμεινε εκεί ώσπου πέθανε ο Ηρώδης. Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου που είχε πει ο προφήτης: «Από την Αίγυπτο κάλεσα το γιο μου» (2:15).
Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου, που είχε πει ο προφήτης Ιερεμίας: «Ακούστηκε στη Ραμά κραυγή, θρήνος, κλάματα και στεναγμός βαρύς· για τα παιδιά της κλαίει η Ραχήλ και πουθενά δε βρίσκει παρηγοριά, γιατί δεν υπάρχουν πια στη ζωή» (2:17-18).
Και ήρθε και κατοίκησε σε μια πόλη που ονομαζόταν Ναζαρέτ, για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τους προφήτες ότι θα ονομαστεί Ναζωραίος» (2:23).
Έτσι πραγματοποιήθηκε η προφητεία του Ησαΐα που λέει: «Η χώρα του Ζαβουλών και η χώρα του Νεφθαλείμ, εκεί που ο δρόμος πάει για τη θάλασσα και πέρα από τον Ιορδάνη, η Γαλιλαία που την κατοικούν ειδωλολάτρες, οι άνθρωποι που κατοικούνε στο σκοτάδι είδαν φως δυνατό. Και για όσους μένουν στη χώρα που τη σκιάζει ο θάνατος ανέτειλε ένα φως για χάρη τους (4:14-16).
«Μη νομίσετε πως ήρθα για να καταργήσω το νόμο ή τους προφήτες. Δεν ήρθα για να τα καταργήσω, αλλά για να τα πραγματοποιήσω» (5:17).
Κι έτσι εκπληρώθηκε αυτό που είχε ειπωθεί μέσω του προφήτη Ησαΐα μ’ αυτά τα λόγια: «Αυτός πήρε τις ασθένειές μας και βάσταξε τις αρρώστιες μας» (8:17).
Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Θεού, που είπε ο προφήτης Ησαΐας: «Να ο δούλος μου που διάλεξα, ο αγαπημένος μου που εγώ τον εξέλεξα· θα δώσω το πνεύμα μου σ’ αυτόν και θ’ αναγγείλει στα έθνη την ερχόμενη κρίση» (12:17-18).
Τότε θα εκπληρωθεί σ’ αυτούς η προφητεία του Ησαΐα, η οποία λέει: «Θ’ ακούσετε με την ακοή μα δε θα καταλάβετε, και θα δείτε μα δε θ’ αντιληφθείτε» (13:14).
Έτσι εκπληρώθηκε αυτό που είπε ο Θεός με το στόμα του προφήτη: «Θα μιλήσω με παραβολές, θα πω πράγματα κρυμμένα από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος» (13:35).
Αυτά έγιναν για να εκπληρωθεί εκείνο που είχε πει ο Θεός με τα λόγια του προφήτη: «Πέστε στην πόλη της Σιών: Έρχεται σ’ εσένα ο βασιλιάς σου πράος, καβάλα πάνω σε γαϊδούρι, πάνω σε πουλάρι, γέννημα υποζυγίου» (21:4-5).
«Πώς όμως θα βγουν αληθινές οι Γραφές, ότι έτσι πρέπει να γίνει;» (26:54).
«Αυτό όμως έγινε για να βγουν αληθινές οι προφητείες της Γραφής». Τότε οι μαθητές του τον εγκατέλειψαν όλοι και έφυγαν (26:56).
Βγήκε έτσι αληθινό αυτό που είχε προφητέψει ο Ιερεμίας: «Και πήραν τα τριάντα αργύρια, όσο τον εκτίμησαν οι Ισραηλίτες πως αξίζει» (27:9).
Ύστερα τον σταύρωσαν και στη συνέχεια μοιράστηκαν τα ρούχα του ρίχνοντας κλήρο. (27:35).

Ο Ιησούς δεν εκπλήρωσε μόνο προφητείες, αλλά έκανε και ο ίδιος βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες προφητικές προβλέψεις, κάποιες από τις οποίες ήδη έχουν εκπληρωθεί. Μερικές από τις πενήντα οκτώ προβλέψεις του Ιησού που καταγράφηκαν μόνο στο βιβλίο του Ματθαίου, παραθέτουμε εδώ:

Ο Λόγος του Θεού μένει για πάντα (5:18).
Μερικοί άπιστοι θα διαμαρτυρηθούν την ημέρα της κρίσης (7:19-23).
Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και άλλοι θα είναι ήδη στο βασίλειό του την ημέρα της κρίσης (8:11).
Θα έρθει η μέρα που θα αφαιρεθεί ο Χριστός [από ανάμεσά τους] (9:15).
Θα υπάρχουν βαθμοί τιμωρίας την ημέρα της κρίσης (10:15).
Οι απόστολοι θα διωχθούν (10:17-23).
Ο Ιησούς θα ανέβει στον ουρανό (10:32-33).
Ο Ιησούς θα πεθάνει και θα αναστηθεί τρεις μέρες αργότερα (12:40).
Η βασιλεία των ουρανών θα γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη (13:31-32).
Η εκκλησία που θα χτίσει ο Χριστός δεν θα καταστραφεί ποτέ (16:18).
Ο Χριστός θα επιστρέψει με δόξα με τους αγγέλους του και θα ανταμείψει τους δικούς του (16:27).
Οι δώδεκα απόστολοι θα βασιλέψουν μαζί με τον Χριστό πάνω στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ (19:28).
Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης θα υποστούν βάσανα για τον Χριστό (20:23).
Ο Χριστός θα απορριφθεί από τον λαό του και οι Εθνικοί θα προσκομιστούν (21:42-43).
Θα υπάρξει ανάσταση, και δεν θα υπάρξει γάμος στον ουρανό (22:30).
Η Ιερουσαλήμ θα απορρίψει τον Χριστό και θα ερημώσει (23:34-38).
Η Ιερουσαλήμ και ο ναός θα καταστραφούν (24:22).
Η πράξη της Μαρίας του χρίσματος του Ιησού θα μείνει στη μνήμη σε όλο τον κόσμο (26:13).
Οι μαθητές του Ιησού θα διασκορπιστούν μετά το θάνατό του (26:31).
Ο Πέτρος θα αρνηθεί τον Χριστό τρεις φορές (26:34).

Τρίτο Διαπιστευτήριο: Τα σημεία/θαύματα που έκανε

Η λέξη που χρησιμοποιείται στη Καινή Διαθήκη για το «θαύμα» είναι η λέξη «σημείο». Η χρήση και των δύο λέξεων υπονοεί ένα και το αυτό:

«Τι σημείο … έχεις εσύ να μας παρουσιάσεις, για να δούμε και να πιστέψουμε σ’ εσένα; Τι έργα θαυμαστά κάνεις;» (Ιωάν. 6:30).

Μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει αληθινά θαύματα και χρησιμοποιεί θαύματα για να επιβεβαιώσει το μήνυμα και τους αγγελιοφόρους του. Σε αντίθεση με θρύλους ή μύθους, τα θαύματα του Ιησού είναι συμβατά με πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες. Καταγράφηκαν ενώ αυτόπτες μάρτυρες ακόμη ζούσαν, σε αντίθεση με π.χ. τις θαυματουργές αφηγήσεις γύρω από τον Βούδα που εμφανίστηκαν πολλά χρόνια μετά ή τους περισσότερους ισχυρισμούς του Μωάμεθ για θαύματα, που δεν καταγράφηκαν παρά περίπου 150 χρόνια μετά το θάνατό του.

Εφόσον είναι ο Θεός της αλήθειας, δεν συνδέει τα θαύματά του με ένα μήνυμα ψεύτικο ή φτηνό. Τα θαύματα του Χριστού βιώνονται από τα πλήθη που τον τριγυρίζουν, είναι αναμφισβήτητα τόσο που οι Εβραίοι να καταντούν αναπολόγητοι αν δεν τα λάβουν υπόψη. Συνεπώς, ο Νικόδημος, ως ένας από αυτούς, ο οποίος αντιθέτως κάνει τη σωστή σύνδεση, ερχόμενος στον Ιησού μια νύχτα μπορεί να πει:

«Διδάσκαλε, ξέρουμε πως ο Θεός σε έστειλε να διδάξεις· γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτά τα θαύματα που κάνεις εσύ, αν ο Θεός δεν είναι μαζί του» (Ιωάν. 3: 2).

Χαρισματικοί ηγέτες μπορούν να κερδίσουν οπαδούς μέσω της δύναμης του λόγου και της προσωπικότητάς τους, αλλά ο Χριστός δείχνει κάτι περισσότερο από μια ικανότητα που απλώς ταράζει τις καρδιές των ανθρώπων: Επιδεικνύει εξουσία πάνω στη δημιουργία!

Σε μια περίπτωση λέει στους Ιουδαίους:

«Εγώ όμως έχω για τον εαυτό μου μαρτυρία ανώτερη από του Ιωάννη· γιατί τα έργα που μου ανέθεσε ο Πατέρας να τελειώσω, αυτά τα έργα που επιτελώ, μαρτυρούν για μένα πως είμαι σταλμένος από τον Πατέρα» (Ιωάν. 5: 36).

Οι θαυματουργές αξιώσεις που κάνουν τον Χριστιανισμό να ξεχωρίζει βασίζονται στο θαύμα, τη θαυματουργική του γέννηση (Θεός γεννάται από παρθένα), καθώς και τη θαυματουργική του επαναφορά από τον θάνατο στη ζωή (ως ο αναστημένος Κύριος της Οικουμένης).

Συμπεράσματα

Το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι τα 3 αυτά διαπιστευτήρια του Ιησού αποτελούν μια απολογητική δράσης του Ιησού μέσα στον κόσμο, προσφέρουν με άλλα λόγια εξηγήσεις σχετικά με το «γιατί;» και το «πώς;»

Οι μάρτυρες που ο Ιησούς επικαλείται συνδέουν υπαρξιακά και θεολογικά τη δράση του με την ταυτότητά του. Οι προφητείες στις οποίες αναφέρεται αποτελούν ιστορική αναφορά για τη θεία του προέλευση ως σαρκωμένου Λόγου στα πλαίσια ενός Σχεδίου Λύτρωσης του Θεού για την χαμένη ανθρωπότητα. Και, τέλος, τα θαύματα που κάνει επισφραγίζουν τη δύναμη και υπογραμμίζουν την θεία εξουσία που χαρακτηρίζει τον επίγειο βίο του Ιησού.

[1] Το άρθρο αυτό εμπνεύστηκε από το βιβλίο των Norman L. Geisler και Patrick Zukeran, The Apologetics of Jesus, (Grand Rapids: Baker, 2009).

[2] C. S. Lewis, Απλώς Χριστιανισμός, μτφρ. Ροβέρτος Χιλλ, (Αθήνα: Ελληνικό Βιβλικό Κολέγιο, 1990).