Σεξουαλική Επανάσταση

Του Stefan Gustavsson^*)

Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει εντρυφήσει στη σεξουαλικότητα. Δυστυχώς όμως, μέσα στην εκκλησία μιλάμε πολύ λίγο για το σεξ. Και αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος. Θεωρώ ότι, ως χριστιανοί, έχουμε περισσότερα εφόδια για να μιλάμε για το σεξ. Το σώμα μας και η σεξουαλικότητά μας είναι σχεδιασμένα, και υπάρχει λόγος για τον οποίο είμαστε σεξουαλικά όντα.

Ως χριστιανοί πιστεύουμε σε έναν Θεό που μας αγαπά, μας δίνει χάρη όταν αποτυγχάνουμε και δύναμη όταν είμαστε αδύναμοι — σε οποιονδήποτε από εμάς δυσκολεύεται με τα σεξουαλικά ζητήματα.

Ζούμε σήμερα σε μια «τέλεια καταιγίδα» στην κουλτούρα μας. Υπάρχουν ορισμένες συνθήκες που συμπίπτουν ταυτόχρονα. Η δυτική κοινωνία δεν υπολογίζει τον Θεό και θέτει τον άνθρωπο —το εγώ του— στο κέντρο. Οι κοινωνίες που θέτουν τον άνθρωπο στο επίκεντρο είναι ατομικιστικές και εγωκεντρικές. Ζούμε σε μια από τις πιο εγωκεντρικές χώρες της Ευρώπης, που βάζει τον εαυτό της στο κέντρο και όχι τον Θεό. Και σιγά-σιγά καταφέραμε να θέσουμε και τη σεξουαλικότητα στο κέντρο του εαυτού μας. Αυτό είναι που έχει δημιουργήσει την «τέλεια καταιγίδα» στην κουλτούρα μας. Θεωρώ ότι κάποιοι από εσάς ίσως πιστεύετε ότι είναι περίεργο που κάλεσαν έναν Σουηδό να μιλήσει για τη σεξουαλική επανάσταση — και μάλιστα να το συζητήσουμε αυτό μέσα σε μια εκκλησία.

Τη δεκαετία του 1960 οι Σουηδοί ήταν πρωτεργάτες της σεξουαλικής επανάστασης. Η σεξουαλική επανάσταση όμως δεν ξεκίνησε στη Σουηδία, αλλά τη δεκαετία του 1930 στη Γερμανία. Υπήρχε τότε ένας ψυχίατρος με το όνομα Βίλχελμ Ράιχ. Ήταν ο πρώτος που μίλησε για τη σεξουαλική επανάσταση και έγραψε μάλιστα και ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο. Θεωρούσε πολύ σημαντικό για την ψυχική υγεία του ανθρώπου να ελευθερώσουμε τη σεξουαλικότητά μας από εμπόδια. Οτιδήποτε σεξουαλικό αναδυόταν από μέσα μας, έπρεπε να το εκδηλώνουμε και όχι να το καταπιέζουμε, επειδή αυτό —σύμφωνα με τον Ράιχ— ήταν επιβλαβές για την υγεία μας. Και αυτό, κατά τη γνώμη του, ίσχυε για όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις ηλικίες· ακόμη και τα παιδιά θα έπρεπε να ενθαρρύνονται να εκφράζονται σεξουαλικά.

Αλλά ο Ράιχ δεν ήταν ο κύριος πρωτεργάτης της σεξουαλικής επανάστασης. Πρέπει να πάμε ακόμη πιο πίσω, στον Διαφωτισμό — σε έναν Γάλλο, τον Μαρκήσιο ντε Σαντ. Από το όνομά του προκύπτει η σημερινή λέξη «σαδισμός», που δηλώνει τη σεξουαλική ικανοποίηση από τον πόνο του άλλου. Ο ντε Σαντ ανέπτυξε τη φιλοσοφία του ως συνέπεια του Διαφωτισμού. Στον Διαφωτισμό πολλοί πίστευαν ότι δεν υπάρχει Θεός, άρα δεν υπάρχουν και όρια στην ηθική, αφού ο άνθρωπος βρίσκεται στο κέντρο. Ο ντε Σαντ απλώς εφάρμοσε αυτή τη σκέψη στη σεξουαλικότητα. Αν δεν υπάρχει βάση για την ηθική, τότε τα πάντα επιτρέπονται. Και αυτό ακριβώς έκανε και ο ίδιος. Πέρασε μάλιστα αρκετό καιρό στη φυλακή για όσα έκανε σε πόρνες και υπηρέτριες της αυλής. Εδώ πρέπει να αναζητήσουμε τις πραγματικές ρίζες της σεξουαλικής επανάστασης: στην απόρριψη του Θεού, στην απόρριψη των ηθικών βάσεων και στην απόρριψη της ιδέας ότι ο άνθρωπος είναι σχεδιασμένος. Έτσι, όλα θεωρούνται επιτρεπτά.

Λίγοι το αντιλήφθηκαν αυτό με τον τρόπο που το εξηγούσε ο ντε Σαντ, επειδή τότε κυριαρχούσε ακόμη η σεξουαλική ηθική. Όμως, αργά ή γρήγορα, αυτές οι ιδέες άρχισαν να επηρεάζουν όλο και περισσότερο τον πολιτισμό μας. Σήμερα συχνά απομονώνουμε το σεξ από άλλα στοιχεία της ζωής. Παραδοσιακά, όμως, το σεξ ήταν αναπόσπαστο μέρος του γάμου, συνδεδεμένο με την αγάπη, με μια σχέση διάρκειας, με την τεκνογονία και τη διαιώνιση του ανθρώπινου είδους. Ήταν επίσης συνδεδεμένο με το σώμα — το ανδρικό και το γυναικείο.

Σήμερα, όμως, έχουμε απομονώσει το σεξ, και αυτό έχει δημιουργήσει προβλήματα στην κοινωνία μας, όπως η αποσταθεροποίηση της οικογένειας. Πριν από εκατό χρόνια, στη Σουηδία, το 1% των γάμων κατέληγε σε διαζύγιο· σήμερα το ποσοστό φτάνει το 50%. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δούμε και τις εκτρώσεις. Μια νέα ζωή είναι το αποτέλεσμα μιας σεξουαλικής ένωσης. Σήμερα, στη Σουηδία, έχουμε περίπου 36.000 εκτρώσεις τον χρόνο. Υπάρχουν επίσης σοβαρά προβλήματα υγείας λόγω σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Πρόκειται για ένα μεγάλο κοινωνικό ζήτημα. Επιπλέον, πρέπει να συζητήσουμε και τι συμβαίνει στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών — κάτι που έγινε ιδιαίτερα εμφανές με το κίνημα MeToo, όπου φάνηκε η εκμετάλλευση των γυναικών από άνδρες.

Αν θέλετε, διαβάστε το βιβλίο μιας φεμινίστριας γυναίκας, της Louise Perry, με τίτλο The Case Against the Sexual Revolution, το οποίο παρουσιάζει επιχειρήματα κατά της σεξουαλικής επανάστασης. Όταν το έγραψε, δεν ήταν χριστιανή, αλλά μια νέα φεμινίστρια που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σεξουαλική επανάσταση είναι επιβλαβής για τις γυναίκες. Και το πιο σημαντικό είναι ότι, αφού έγραψε το βιβλίο, έγινε χριστιανή.

Ας κάνουμε τώρα μερικές σκέψεις για ένα άλλο σχετικό θέμα, αυτό της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Θα ήθελα να κατανοήσουμε ότι δεν πρόκειται για κάτι που εμφανίστηκε ξαφνικά και δεν θα πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη. Αποτελεί το επόμενο λογικό βήμα της σεξουαλικής επανάστασης και τη πιο πρόσφατη εξέλιξή της.

Στη Σουηδία υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς την ομοφυλοφιλία. Το 1960, όταν ήμουν παιδί, το να είναι κάποιος ομοφυλόφιλος θεωρούνταν πρόβλημα. Το καλύτερο ήταν να μην το ζει. Άρα, αντιμετωπιζόταν ως κάτι αρνητικό. Σταδιακά όμως, η κοινωνία άρχισε να αποκτά μια διαφορετική αντίληψη: ότι για κάποιους ανθρώπους δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Έτσι, για ορισμένους θεωρήθηκε μια αναγκαία λύση, όχι όμως κάτι ιδανικό. Με τον καιρό έγινε περισσότερο αποδεκτό. Στη συνέχεια, φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται η ομοφυλοφιλία ισότιμη με την ετεροφυλοφιλία, όπως κάποιος μπορεί να είναι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας, ή να έχει διαφορετικό χρώμα μαλλιών. Δηλαδή, κάτι που μας διαφοροποιεί και κάνει την κοινωνία πιο ποικιλόμορφη. Κάποιοι μάλιστα θα έλεγαν ότι αποτελεί έναν ελκυστικό τρόπο ζωής, ότι το να είναι κάποιος γκέι σημαίνει ότι ζει πιο ελεύθερα ή πιο ευχάριστα. Πολλοί θεωρούν ότι η γκέι κουλτούρα είναι πιο δημιουργική, πιο ανοιχτή και πιο χαρούμενη — σχεδόν ως μια ανώτερη εκδοχή της κοινωνίας.

Πρόκειται πράγματι για μια δραματική αλλαγή. Μέσα σε λίγα χρόνια, η κοινωνία άλλαξε ριζικά τις πεποιθήσεις της πάνω σε αυτό το θέμα. Και αυτό συνέβη επειδή αποτελεί συνέχεια της σεξουαλικής επανάστασης. Αν δεν υπάρχουν σταθερές ηθικές βάσεις, τότε αυτή η εξέλιξη ήταν απλώς το επόμενο βήμα στον χώρο της σεξουαλικότητας. Παράλληλα, μια σειρά επιχειρημάτων έπεισε την κοινωνία.

Για παράδειγμα, το επιχείρημα ότι πρόκειται για ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται πράγματι για ένα ισχυρό επιχείρημα, καθώς η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα είναι θεμελιώδη. Ωστόσο, προσωπικά δεν με πείθει ως πλήρης απάντηση, γιατί οδηγεί σε διάκριση ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ηθική. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει αξιοπρέπεια και ταυτόχρονα να κάνει λανθασμένες ηθικές επιλογές. Άρα, το επιχείρημα αυτό δεν λύνει το ηθικό ζήτημα.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι γενετικά προκαθορισμένη και δεν μπορεί να αλλάξει, ότι δηλαδή είναι γραμμένη στο DNA. Και αυτό το επιχείρημα δεν με πείθει. Αν, για παράδειγμα, η επιθετικότητα είναι μέρος της βιολογίας μου, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εκφράζω επιθετική συμπεριφορά. Επιπλέον, επιστημονικά δεν έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη ενός «γονιδίου της ομοφυλοφιλίας». Μελέτες σε διδύμους —που έχουν το ίδιο γενετικό υλικό— δείχνουν ότι αν ο ένας είναι ομοφυλόφιλος, δεν είναι απαραίτητο να είναι και ο άλλος.

Άλλοι πάλι λένε ότι, αφού παρατηρείται ομοφυλοφιλική συμπεριφορά στα ζώα, τότε είναι κάτι φυσικό. Ούτε αυτό το επιχείρημα με πείθει. Από πότε τα ζώα αποτελούν πρότυπο για την ανθρώπινη συμπεριφορά; Τα ζώα λειτουργούν με ένστικτα και δεν θέτουν ηθικά ερωτήματα. Ο άνθρωπος, αντίθετα, καλείται να αναρωτηθεί ποιος είναι ο σωστός τρόπος ζωής και έκφρασης της σεξουαλικότητάς του.

Κάποιοι λένε ότι η αγάπη δεν μπορεί ποτέ να είναι λάθος. Αυτό είναι ένα επιχείρημα με το οποίο συμφωνώ απόλυτα. Η αγάπη, η συμπόνια, η καλοσύνη — όλα αυτά είναι πάντοτε σωστά. Ωστόσο, χρειάζεται να διακρίνουμε ανάμεσα στην αγάπη και το σεξ. Μπορώ να αγαπώ τους γονείς μου, αλλά δεν σημαίνει ότι θα έχω σεξουαλική σχέση μαζί τους. Μπορώ να αγαπώ τα παιδιά μου ή τους φίλους μου χωρίς να υπάρχει σεξουαλική διάσταση. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: σε ποιες σχέσεις είναι σωστό να εκφράζεται η σεξουαλικότητα.

Θεωρώ ότι πολλά από τα επιχειρήματα που ακούγονται δεν είναι επαρκή. Επιπλέον, η ίδια η έννοια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας περιέχει εσωτερικές αντιφάσεις. Τι εννοώ;

Οι λεσβίες και οι γκέι μιλούν για μια σταθερή ταυτότητα που βασίζεται στη βιολογία και το DNA. Οι αμφιφυλόφιλοι μιλούν για μια πιο ρευστή ταυτότητα, που κινείται ανάμεσα στην ετεροφυλοφιλία και την ομοφυλοφιλία. Οι τρανσέξουαλ θεωρούν την ταυτότητά τους εσωτερικά σταθερή, αλλά σε σύγκρουση με το σώμα τους. Και οι «κουήρ» υποστηρίζουν ότι οι ταυτότητες είναι κοινωνικές κατασκευές και μπορούν να αποδομηθούν πλήρως. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο όρος αυτός περιλαμβάνει αντιφατικές αντιλήψεις.

Πώς, λοιπόν, μπορούμε να κατανοήσουμε τον άνθρωπο; Πολλοί δημοσιογράφοι αποφεύγουν να αμφισβητήσουν αυτές τις αντιφάσεις και απλώς λένε ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτές.

Προσπάθησα να περιγράψω συνοπτικά την κατάσταση. Ας δούμε τώρα πώς μπορούμε να την αναλύσουμε.

Κάθε κοινωνία χρειάζεται να θέσει όρια. Υπάρχουν ελάχιστες κοινωνίες που θα αποδέχονταν τη στάση του ντε Σαντ. Άρα, κάπου πρέπει να χαραχθεί μια γραμμή ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Για παράδειγμα, σήμερα απορρίπτουμε την παιδοφιλία. Στη Σουηδία απαγορεύεται η αγορά σεξ. Θεωρούμε ηθικά λάθος να αγοράζει κανείς το σώμα κάποιου άλλου για σεξουαλική ικανοποίηση.

Το ερώτημα είναι: ποια είναι τα κριτήρια για να χαράξουμε αυτή τη γραμμή;

Στη Σουηδία, κάποιοι λένε: «Ακολούθα την καρδιά σου». Είναι ένα συναισθηματικό κριτήριο. Συμφωνώ ότι πρέπει να ακούμε την καρδιά μας, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Άλλοι προσθέτουν: «Μην βλάπτεις κανέναν». Και αυτό είναι σημαντικό. Άλλοι προσθέτουν και τη συναίνεση: ότι οι εμπλεκόμενοι πρέπει να συμφωνούν και να μην είναι παιδιά.

Πολλοί θεωρούν αυτά τα κριτήρια επαρκή. Δεν είμαι όμως βέβαιος. Για παράδειγμα, η πολυγαμία: άνθρωποι που ακολουθούν την καρδιά τους, δεν βλάπτουν κανέναν και υπάρχει συναίνεση. Παρ’ όλα αυτά, δεν επιτρέπεται νομικά.

Υπάρχουν και πιο ακραία παραδείγματα, όπως άνθρωποι που ελκύονται από αντικείμενα. Μίλησα με μια γυναίκα που ένιωθε έλξη για δέντρα και πήγαινε στο δάσος για να εκφράσει τη σεξουαλικότητά της. Δεν έβλαπτε κανέναν, αλλά οι περισσότεροι από εμάς θα είχαμε σοβαρά ερωτήματα.

Το ερώτημα είναι αν αυτό εκφράζει την πληρότητα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Το ανθρώπινο σώμα και η ύπαρξή μας δείχνουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση — προς άλλους ανθρώπους, όχι προς αντικείμενα. Υπάρχει δυνατότητα δημιουργίας ζωής, που εδώ απουσιάζει.

Σας έδωσα ένα παράδειγμα για αυτό που πολλοί φιλόσοφοι ονομάζουν «φυσικό νόμο». Υπάρχουν ενδείξεις που δείχνουν ότι ο άνθρωπος έχει συγκεκριμένο σχεδιασμό. Ποιος είναι, όμως, ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής; Αν κοιτάξει κανείς ένα βελανίδι, ο τελικός του προορισμός είναι να γίνει δέντρο. Με παρόμοιο τρόπο, μπορούμε να θέσουμε ερωτήματα για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα: ποιο είναι το αποτέλεσμα που δίνει πληρότητα στη σεξουαλικότητά μας;

Μπορούμε να είμαστε πληγωμένοι άνθρωποι — είτε ομοφυλόφιλοι είτε ετεροφυλόφιλοι. Σε πολλά ζητήματα είμαστε ίδιοι. Σωματικά, όμως, βλέπουμε ότι ο άντρας και η γυναίκα είναι συμπληρωματικοί σεξουαλικά. Τα σεξουαλικά μας όργανα είναι φτιαγμένα το ένα για το άλλο.

Βιολογικά, η σεξουαλικότητα και η αναπαραγωγή συνδέονται άμεσα. Αν ρωτήσετε τον Δαρβίνο, θα σας πει ότι ο σκοπός είναι η αναπαραγωγή. Και εδώ προκύπτει ένα σημαντικό ζήτημα: η αναπαραγωγή αποτελεί το μέλλον της ανθρωπότητας και μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσα από τη σχέση άντρα και γυναίκας. Υπάρχει επίσης και μια ψυχολογική σύνδεση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Γι’ αυτό θεωρώ λανθασμένο να αντιμετωπίζουμε την ομοφυλοφιλία και την ετεροφυλοφιλία ως ταυτόσημους τρόπους ζωής. Σε ορισμένα σημεία μοιάζουν, αλλά σε άλλα —και σημαντικά— διαφέρουν ουσιαστικά.

Ας δούμε τώρα βιβλικά όσα συζητήσαμε σχετικά με τον σχεδιασμό. Η Βίβλος ξεκινά με τη δημιουργία: υπάρχει ένας Θεός που δημιούργησε το σύμπαν. Αυτός ο Θεός είναι λογικός, έχει νου και σκοπό. Δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα Του, ως άντρα και γυναίκα, με σκοπό να ενωθούν και να αναπαραχθούν, επειδή αγαπά τον άνθρωπο και θέλει να δει τη ζωή να συνεχίζεται.

Στη Γένεση, κεφάλαιο 2, βρίσκουμε την περιγραφή της δημιουργίας του ανθρώπου. Ο Θεός δημιουργεί τον άντρα και τη γυναίκα και στη συνέχεια τους φέρνει κοντά. Έτσι, μας δίνει μια εικόνα για το τι σημαίνει να είναι κανείς άντρας ή γυναίκα και πώς καλούνται να ζουν ενωμένοι.

Όταν ρωτήθηκε ο Χριστός για τον γάμο και το διαζύγιο, δεν απάντησε άμεσα, αλλά επέστρεψε στην αρχή. Αν θέλουμε να κατανοήσουμε το θέμα, πρέπει να δούμε τον αρχικό σχεδιασμό του Θεού. Στο κατά Ματθαίον 19:4-6 διαβάζουμε ότι ο Χριστός παραπέμπει στη Γένεση:

Δεν διαβάσατε ότι ο Δημιουργός από την αρχή τους έκανε άντρα και γυναίκα; Και είπε: γι’ αυτό θα αφήσει ο άνθρωπος τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενωθεί με τη γυναίκα του, και οι δύο θα γίνουν μία σάρκα. Ώστε δεν είναι πλέον δύο, αλλά ένας. Εκείνο, λοιπόν, που ένωσε ο Θεός, ο άνθρωπος να μην το χωρίζει.

Αυτή είναι η βασική βιβλική θεώρηση.

Όσον αφορά τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, υπάρχουν πέντε βασικά σημεία στη Βίβλο που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Το σημαντικότερο είναι αυτό που είδαμε ήδη στη Γένεση 1 και 2, που εξηγεί τον σκοπό της δημιουργίας.

Στη συνέχεια, έχουμε το κείμενο του αποστόλου Παύλου στην προς Ρωμαίους επιστολή (κεφ. 1). Το κεφάλαιο αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τη σεξουαλικότητα. Ο Παύλος μιλά για την ειδωλολατρία και για το γεγονός ότι οι άνθρωποι λατρεύουν το δημιούργημα αντί για τον Δημιουργό, με αποτέλεσμα να διαστρέφονται και οι σεξουαλικές συμπεριφορές — άντρες με άντρες και γυναίκες με γυναίκες, εγκαταλείποντας τον αρχικό σχεδιασμό του Θεού.

Στη συνέχεια, παραθέτει έναν κατάλογο με 21 αμαρτίες. Αν εξετάσουμε αυτή τη λίστα, θα διαπιστώσουμε ότι όλοι μας εμπλεκόμαστε. Ίσως όχι όλοι στα ίδια ζητήματα, αλλά σε πολλά από αυτά. Όλοι έχουμε διαστρέψει τη ζωή μας, και γι’ αυτό χρειαζόμαστε σωτηρία.

Ένα τρίτο σημείο είναι οι κατάλογοι αμαρτιών που αναφέρει ο Παύλος στην Α’ Κορινθίους επιστολή (6:9) και στην Α’ προς Τιμόθεο επιστολή (1:11). Εκεί περιγράφονται συμπεριφορές που φανερώνουν την αμαρτωλή φύση του ανθρώπου και τις οποίες ο χριστιανός καλείται να εγκαταλείψει, καθώς ζει πλέον μια νέα ζωή εν Χριστώ.

Ένα τέταρτο σημείο είναι οι νόμοι του Μωυσή. Στο Λευιτικό (18:22 και 20:13) απαγορεύεται η σεξουαλική σχέση μεταξύ ανδρών. Υπάρχουν επίσης αφηγήσεις στην Παλαιά Διαθήκη που σχετίζονται με το θέμα. Προσωπικά, θεωρώ πιο καθοριστικά τα τρία πρώτα σημεία, αλλά και τα υπόλοιπα έχουν τη σημασία τους. Συνολικά, η Αγία Γραφή παρουσιάζει με συνέπεια την αντίληψη ότι η σεξουαλική σχέση ανήκει στο πλαίσιο της ένωσης άντρα και γυναίκας.

Τα τελευταία χρόνια, κάποιοι χριστιανοί προτείνουν νέες ερμηνείες, υποστηρίζοντας ότι ο Παύλος δεν καταδικάζει την ομοφυλοφιλία καθαυτή, αλλά συγκεκριμένες μορφές της (όπως αυτές που συνδέονται με ειδωλολατρία ή εκμετάλλευση). Ωστόσο, αυτή η ερμηνεία δεν φαίνεται να στηρίζεται επαρκώς στο κείμενο.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο Παύλος δεν γνώριζε τις σύγχρονες μορφές ομοφυλοφιλικών σχέσεων. Όμως αυτό δεν είναι ιστορικά ακριβές. Στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα γίνεται λόγος για σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Επιπλέον, Ιουδαίοι συγγραφείς όπως ο Ιώσηπος και ο Φίλων αναφέρονται αρνητικά σε αυτές, στηριζόμενοι στη Γένεση και το Λευιτικό.

Ο μελετητής E. P. Sanders, αν και θεωρείται φιλελεύθερος, αναγνωρίζει ότι ο Παύλος απορρίπτει σαφώς την ομοφυλοφιλία. Άρα, η νέα ερμηνεία δεν φαίνεται να ευσταθεί.

Κάποιοι ρωτούν γιατί ο Χριστός δεν μίλησε ρητά για το θέμα. Η απάντηση είναι ότι στην ιουδαϊκή κοινωνία της εποχής υπήρχε ήδη σαφής θέση εναντίον της ομοφυλοφιλίας. Ο Ιησούς, επιβεβαιώνοντας τη δημιουργία και απορρίπτοντας την πορνεία, ουσιαστικά επιβεβαιώνει και αυτή τη στάση.

Ο όρος «πορνεία» τότε περιλάμβανε κάθε μορφή σεξουαλικής πράξης εκτός γάμου: αιμομιξία, πορνεία, αλλά και σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Επομένως, η διδασκαλία του Χριστού έχει σαφείς προεκτάσεις και σε αυτό το ζήτημα.

Βρισκόμενος συχνά μπροστά σε κοινό, ειδικά σε φοιτητές, διαπιστώνω ότι το θέμα αυτό τίθεται σχεδόν πάντα. Συνήθως, προσπαθώ πρώτα να δημιουργήσω ένα πλαίσιο κατανόησης.

Λέω, για παράδειγμα: ως χριστιανός πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία, επειδή είναι πλασμένοι κατ’ εικόνα Θεού. Πιστεύω επίσης ότι όλοι είμαστε αμαρτωλοί — άρα δεν μπορώ να σταθώ υπεροπτικά απέναντι σε κανέναν. Επιπλέον, πιστεύω σε μια ελεύθερη κοινωνία, όπου ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζει όπως επιλέγει.

Αφού αποσαφηνιστούν αυτά, μπορώ να εξηγήσω τη δική μου θέση. Αν δεν υπάρχει Θεός, τότε το βασικό ερώτημα είναι «τι θέλω». Αν όμως υπάρχει Θεός, τότε το ερώτημα γίνεται «τι θέλει ο Θεός από εμένα».

Σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ως άντρα και γυναίκα και όρισε τον γάμο ως το πλαίσιο για τη σεξουαλική ένωση. Αυτό ισχύει για όλους, ανεξαρτήτως προσανατολισμού.

Στην κοινωνία μας, το σεξ βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας των αξιών. Στον χριστιανισμό, όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο. Είναι σημαντικό, αλλά όχι το σημαντικότερο. Ο ίδιος ο Ιησούς έζησε μια πλήρη ζωή χωρίς σεξουαλική εμπειρία. Αυτό δείχνει ότι η ανθρώπινη πληρότητα δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη σεξουαλικότητα.

^*) Ο Στέφαν Γκούσταφσον είναι ο Διευθυντής του Κέντρου «Απολογία» στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Ζει εκεί με τη σύζυγό του, τα τρία τους παιδιά και έξι εγγόνια. Τις τελευταίες μέρες του Απρίλη 2026 ήλθε στην Ελλάδα ως προσκαλεσμένος του Κέντρου Απολογητικών Μελετών «Κώστας και Αλκμήνη Μεταλληνού» για τρείς διαλέξεις στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Δημοσιεύουμε εδώ μια ομιλία που έκανε στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα με θέμα «Σεξουαλική Επανάσταση».